«Κάνε το με συναίσθηση»

«Κάνε το με συναίσθηση»

«Κάθε αρχή και δύσκολη» λένε. Μα φέρνουμε αντίρρηση όπως και πολλοί άλλοι πριν από εμάς. Τι είναι δυσκολότερο; Να ξεκινάς κάτι καινούριο ή να τελειώνεις κάτι παλιό; Πότε κλείνει το ρημάδι κεφάλαιο που είχαμε αφήσει μισοτελειωμένο χωρίς την οριστική τελεία; Ταλαιπώρησε αυτή η τελεία που άφηνε την ιστορία μας να στέκει έρμαιο μιας καλύτερης συνέχειας, μιας αναπάντεχης εξέλιξης που πιθανώς θα άλλαζε πολλά, μπορεί όμως και τίποτα.

Σεπτέμβρης, μήνας ανακατατάξεων, αλλαγών. Βαρύς κι ασήκωτος, νωθρός και για πολλούς δυσειδής στην όψη. Καρτερούσε πίσω από ‘κείνο το αυγουστιάτικο φεγγάρι, παραμόνευε συννεφιασμένος.  Αναγκαστικά μας βάζει σε μια σειρά, μας οργανώνει, μας ταλαιπωρεί και λίγο μέχρι να πάψουμε οριστικά να μετράμε τις παραπανίσιες μέρες του Αυγούστου που αγγίζουν τις 56 πια με την ελπίδα πως κάπως, κάπου, κάποτε θα κρατά περισσότερο και θα αφήσει λειψό κι ημιτελή τον διάδοχό του.

Νέες αρχές, καινούρια ξεκινήματα, σαν θαρρείς το κοντέρ να μηδενίστηκε. Σαν μια ευκαιρία να δόθηκε νέα, φρέσκια, ομορφότερη από ‘κείνη που πίσω μας αφήσαμε. Κάθε αρχή είναι σίγουρα ομορφότερη από το τέλος που γράφουμε. Αισιόδοξη κι απαστράπτουσα, σαν μια γυναίκα που μας κοιτάζει με τρυφερότητα και μας υπόσχεται τα απίστευτα. Της δείχνουμε εμπιστοσύνη, σαν την γυναίκα που προ ημερών με συμβούλεψε το εξής: Ό,τι κάνεις, κάνε το με συνείδηση.

Γιατί περπατάς αυτή τη στιγμή; Γιατί έχει ωραίο καιρό.

Γιατί βρίσκεσαι έξω; Γιατί είμαι με ανθρώπους που αγαπώ και με κάνουν να περνώ καλα.

Γιατί κοπιάζεις  για τη σχολή ή τη δουλειά σου; Γιατί θέλω να πετύχω και θέτω τα σωστά θεμέλια, γιατί αγαπώ αυτό που κάνω;

Γιατί βοηθάς τους άλλους; Γιατί με κάνει ευτυχισμένο/η η ευχαρίστηση στο πρόσωπό τους.

Κάθε «γιατί» πρέπει να λύνεται, να μην υφίσταται. Να παύει να υπάρχει, να μηδενίζεται. Κάθε «γιατί» που είναι σκόπιμο, σημαντικό ή ουσιώδες έχει μια απάντηση. Κι αν δεν την βρεις, αν το «γιατί» το δικό σου δεν επιδέχεται λύση τότε άσε το στην άκρη. Κάνε το με συναίσθηση, κάνε το με συνείδηση, απάντα τα «γιατί» και θέσε τα θεμέλια για μια ζωή ευτυχισμένη.

Σάμπως μοιάζει με υπερανάλυση; Ίσως και να ‘ναι, ίσως και να ρωτάμε περισσότερο από όσο μας αρμόζει. Μα κανείς δεν ισχυρίστηκε ποτέ πως μια ευτυχισμένη ζωή διέπεται από απλότητα και ημιτελείς ρήσεις. Ίσως μια ζωή ευτυχισμένη είναι πολυλογού, είναι σαν ένα παιδί που δεν παύει να ρωτά συνεχώς «γιατί;».

Αλίκη Αμπατζή

Και να θυμάσαι: Τίποτα δεν είναι άσκοπο ή ασήμαντο όσο απαντάς τα «γιατί;» που το συνοδεύουν.